Po co taki system?
W praktyce ortopedycznej i rehabilitacyjnej ocena kończyny dolnej wymaga zrozumienia zarówno budowy anatomicznej, jak i funkcji w ruchu. Obecne standardy opierają się na RTG, CT i MRI — jednak żadna z tych metod nie pozwala ocenić jak kończyna pracuje dynamicznie podczas zwykłego chodzenia.
Nowoczesne podejście to sieć małych czujników ruchu (IMU) rozmieszczonych na stopie, goleni, udzie i miednicy. Takie podejście pozwala badać funkcję a nie tylko statykę, analizować symetrię chodu, oceniać rotację bez promieniowania i monitorować rehabilitację w czasie.
Jak działa system?
Każdy czujnik rejestruje położenie w przestrzeni, przyspieszenia i prędkości kątowe. Oprogramowanie porównuje sygnały między segmentami, rekonstruuje kąt zgięcia i rotację kolana, wykrywa kompensacje ruchowe i analizuje symetrię.
Kluczowa zasada
System nie polega na jednym pomiarze, lecz na relacjach między kilkoma segmentami — co czyni go odporniejszym na błędy niż pojedynczy czujnik.
Środowisko pracy
Gabinet rehabilitacyjny. Nie laboratorium ruchu, nie dom pacjenta. Czas przygotowania do badania: kilka minut.
Złożoność ruchu kolana
Kolano nie jest prostym zawiasem. Wykonuje tzw. ruch śrubowy — z komponentą rotacyjną — który trudno ocenić klinicznie, a CT pokazuje tylko statyczną geometrię, nie funkcję.
System czujników może zmierzyć rotację piszczeli względem uda, rotację stopy względem goleni, różnice między stroną chorą a zdrową, oraz kompensacje ruchowe świadczące o bólu lub niewydolności mechanicznej.
Przykład wartości dodanej
Pacjent może mieć prawidłowe RTG i MRI — ale w dynamicznej analizie rotacja piszczeli jest nadmierna, lub podczas chodu kompensuje biodrem. To może wyjaśniać ból, niestabilność lub zwiększone ryzyko progresji choroby.
Dlaczego nie wystarczy jeden czujnik?
Czujniki IMU mierzą ruch skóry, nie bezpośrednio kości. Na udzie skóra może przesuwać się kilka milimetrów, co powoduje błąd pomiarowy — zjawisko zwane Soft Tissue Artifact (STA).
Udo
STA największy — skóra ma tu dużą ruchomość względem kości.
Goleń
STA mniejszy — tkanka mięśniowa mniej ruchoma.
Stopa
STA znikomy — kość blisko powierzchni.
Rozwiązanie
System multi-sensorowy (4–10 czujników) pozwala odróżnić ruch skóry od ruchu kości przez wzajemne korygowanie sygnałów.
Jak system uczy się pacjenta?
Model biomechaniczny — system zna zakresy ruchów, fizjologiczne ograniczenia i kierunki w których kolano nie może się poruszać.
Dane z obrazowania (opcjonalne) — RTG/CT/MRI pozwala ustalić rzeczywistą oś kończyny i torsję. System zapamiętuje te parametry i korzysta z nich przy interpretacji ruchu.
Uczenie maszynowe — z czasem system uczy się jak bardzo przesuwa się skóra danej osoby i jak wygląda jej naturalny chód. Im więcej pomiarów, tym dokładniejsza rekonstrukcja ruchu kości.
Protokół pomiarowy
Na start potrzebne jest środowisko kontrolowane. Zestaw zadań pomiarowych:
Chód w stałym tempie — kalibracja i pomiar bazowy
Chód szybszy / wolniejszy — ujawnia kompensacje przy zmianie obciążenia
Przysiad — ocena kontroli osiowej i symetrii
Start / stop / skręt — ujawnia anomalie niewidoczne w ruchu ustalonym
Przed badaniem zbierana jest antropometria: wzrost, masa, długości kończyn — dla normalizacji wyników i lepszych porównań międzyosobniczych.
Wartość kliniczna
Bez promieniowaniaAnaliza funkcjonalna jako uzupełnienie RTG/CT/MRI, nie zastępstwo.
Pomiar funkcji, nie tylko strukturyDynamiczna ocena tego jak kończyna pracuje podczas chodu — nie tylko jak wygląda w bezruchu.
Obiektywny monitoring rehabilitacjiPorównanie między wizytami — trend zamiast jednorazowej obserwacji.
Wykrywanie kompensacjiZmiany które pacjent wykonuje nieświadomie, a które mogą tłumaczyć ból lub ryzyko progresji.
Redukcja niepotrzebnych badańObiektywny obraz funkcjonalny może zmniejszyć liczbę badań obrazowych zlecanych z braku danych funkcjonalnych.
Zainteresowany współpracą?
Pilotaż kliniczny
Projekt jest na etapie TRL 3 i aktywnie szuka placówek zainteresowanych pilotażem. Oferuję konsultacje, prezentację prototypu i wspólne definiowanie protokołu pomiarowego.
kontakt@ai-motion.pl